Szot inspiracji II

W swoim szocie inspiracji dr Mira Marcinów, psycholożka, filozofka i pisarka, czyta swój tekst i przekłada go na taniec. Szuka słów i gestów, faktów i emocji, głosu i ruchu, za pomocą których najlepiej wyrazić głęboko osobiste, cielesne doświadczenie izolacji i braku bliskości podczas kwarantanny w odrealnionym świecie doby pandemii.

Mamy zachowywać dystans od innych osób, zasłaniać usta i nos, nie dotykać twarzy, nie witać się uściskiem dłoni. Pandemia wyostrzyła kontury naszych ciał, nakreśliła wyraźne granice naszej fizycznej obecności. Przyjrzymy się z bliska temu ciekawemu paradoksowi: obronie społeczności poprzez trzymanie się z daleka od innych ludzi. Trosce o siebie nawzajem, dbaniu o wspólnotę, nie będąc blisko, nie spotykając się.

Kiedyś przez Europę przechodziły „epidemie” tańca. Ludzie zarażali się od siebie spazmatycznymi ruchami, tracili kontrolę nad własnymi ciałami. Pandemia koronawirusa tę kontrolę odebrała nam w inny sposób. Staliśmy się dużo bardziej świadomi obecności innych ciał obok nas. Mijając się, zwiększając odległość, wykonujemy dziwne, śmieszne „taneczne” ruchy. Nasze spojrzenia sponad masek komunikują lęk i niepewność, czy właściwie się zachowujemy, czy nasze ciało nie jest problemem. W ramach tej przymusowej lekcji „czytania” własnego ciała obserwujemy własny oddech niemal jak podczas mającej nas relaksować medytacji, a jednak zupełnie inaczej. Kulimy się w sobie, negując zagrożenie i kurczowo trzymając się elementarnego poczucia bezpieczeństwa.

Wszystkie te kwestie pojawią się na ekranie jako odczytane słowa i wytańczone emocje – jako euforyczna afirmacja życia w obliczu zarazy oraz próba spokojnego uporządkowania tego, co wszyscy przeżyliśmy w czasie zamknięcia. Mira Marcinów pokazuje, jak dzięki ciału i odciśniętym w nim śladom przeżyć, zapisanym w nim emocjom nasze doświadczenia nabierają realności. Doświadczenia te będą nam przypominać, że pandemia (ta albo inna) znów może nas zamknąć, znów skrócić nam oddech. Mogą też jednak dać nam wewnętrzną siłę, potrzebną aby stawić czoło zmianom.

Kiedy?
21.09 poniedziałek
godz. 19.00

koncepcja reżyserska: Mira Marcinów, Marcin Koszałka
tekst: Mira Marcinów
taniec: Mira Marcinów
konsultacja choreograficzna: Oliwia Zuzanna Ratyńska
zdjęcia, operator kamery: Marcin Koszałka
asystent kamery: Marcin Mikołajczak
ostrzycielka: Aleksandra Kuznetsova
montaż: Krzysztof Komander
oświetlenie: Michał Michalski
sound design: Krzysztof Chodkiewicz

Festiwal Przemiany 2020 - szoty inspiracji
Mira Marcinów

Filozofka, doktorka psychologii, autorka czterech książek, m.in. „Historii polskiego szaleństwa”, za którą była nominowana do Poznańskiej Nagrody Literackiej (2019) oraz niedawno wydanej powieści „Bezmatek”. Pracuje w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Współzałożycielka i dyrektorka Ośrodka Myśli Psychoanalitycznej oraz prezeska Fundacji IFiS PAN. Laureatka Nagrody Premiera za rozprawę doktorską i stypendium naukowego dla wybitnych młodych naukowców. Finalistka Nagród Naukowych „Polityki” (2019). Asystentka reżysera przy filmie Katarzyny Kozyry „Szukając Jezusa”, twórczyni „Radia Głosy” i performance’ów o zabarwieniu psychiatrycznym. Od 10 lat prowadzi warsztaty z terapii tańcem i ruchem w instytucjach zajmujących się zdrowiem psychicznym. Sama naukę tańca rozpoczęła w piątym roku życia.


Projekt dofinansowano ze środków Narodowego Centrum Kultury w ramach Programu „Kultura w sieci”.