Stacje doświadczalne

Przy stacjach doświadczalnych samodzielnie przetestujecie programy i aplikacje. Dowiecie się jak działają i jakie mechanizmy są za to odpowiedzialne.

Program stacji doświadczalnych

Program Laboratoriów Centrum Nauki Kopernik:
Gramatyka AI, Rozpoznawanie twarzy, Roboty do gry w GO, Rozmowa z NAO
3–4 października 12.00–19.00

Program Stowarzyszenia Demagog:
Memory Real&AI, „Kto to powiedział?”
3–4 października 12.00–20.00

Interaktywna stacja warsztatowa:
Wzory Pamięci: z czego utkane są wspomnienia?: 4 października 15.00–19.00

Stacje doświadczalne na wystawie

Program Laboratoriów Centrum Nauki Kopernik

3-4 października (sobota-niedziela)
12.00–19.00
Poziom +1

Gramatyka AI (Teachable Machine)

Staniecie się trenerami prostej sieci neuronowej. Narzędzie Teachable Machine pozwala na wgrywanie danych np. obrazów, dzięki którym dana sieć się uczy. Przekonacie się, jak te dane wpływają na jakość działania prostego modelu.

Aplikacja do rozpoznawania twarzy    

Czy sztuczna inteligencja potrafi znaleźć Cię wśród tłumu? Przekonacie się, wgrywając swoje zdjęcie do aplikacji. Dowiecie się, jak niewiele trzeba, by zostać rozpoznanym przez AI, jak modele odczytują emocje i jak je przechytrzyć.

Robot do gry w GO

Zagrajcię partię GO z robotem KittyGO i obserwujcie, jak sztuczna inteligencja podejmuje decyzje. Na ekranie obok zobaczysz wizualizację procesu analizy planszy: możliwe ruchy, przewidywane scenariusze i ocenę sytuacji. To zwykle pozostaje ukryte wewnątrz systemów AI – sposób, w jaki „myślą” maszyny.

Rozmowa z NAO

Co sztuczna inteligencja wie o samej sobie? Nasz robot NAO potrafi rozmawiać o AI i jej wpływie na nasze życie. Sprawdźcie, czy rozmowa z maszyną różni się od rozmowy z człowiekiem i sami zdecydujcie, ile w sztucznej inteligencji jest technologii, a ile naszej własnej wyobraźni.

Ćwiczenia relaksacyjno-rysunkowe z Patrycją Maksylewicz 

2 października (piątek)
20.30–23.00

3 października (sobota)
12.00–15.00 i 18.00–20.00

4 października (niedziela)
12.00–15.00 i 16.00–19.00

Zamknijcie oczy, zrelaksujcie się i skupcie na swoim oddechu. Z pomocą artystki przełóżcie jego rytm na intuicyjny rysunek. W tym samym czasie Wasz oddech zarejestruje sensor, a algorytm stworzy jego graficzną interpretację. Na koniec porównacie oba obrazy i sprawdzicie, czym różni się interpretacja tego samego sygnału przez człowieka i maszynę.

 

Patrycja Maksylewicz

Artystka intermedialna

Rozwiń bio

Patrycja Maksylewicz jest artystką intermedialną. W swoich pracach skupia się na relacjach interaktywnych, w szczególności pomiędzy człowiekiem a maszyną. Jest zainteresowana pojęciem kreatywności obliczeniowej i analizą danych biometrycznych poprzez język sztuki. Bada związki pomiędzy różnymi mediami oraz sposobem wykorzystania ich zarówno w przestrzeni realnej, jak i wirtualnej – także w działaniach typu site-specific.

Brała udział w wystawach, warsztatach i konferencjach w kraju i za granicą. Laureatka konkursu Krakowski Salon Sztuki 2018 w kategorii „Działanie Roku”. Absolwentka Wydziału Intermediów Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, gdzie obecnie pełni funkcję adiunkta. Związana także z Fundacją Rozwoju Sztuki Intermediów.

 

Program Stowarzyszenia Demagog

3-4 października (sobota-niedziela)
12.00–20.00
Poziom +1

Memory Real&AI

To gra, w której na parę obrazków składają się grafiki przedstawiające to samo. Jedna z nich jest prawdziwa, a druga wygenerowana przez AI. Rozpoznacie, która? Podczas gry poznacie też metody i narzędzia do identyfikacji treści AI.

„Kto to powiedział?”

W słuchawkach usłyszycie wypowiedzi osób publicznych. Czy uda Wam się rozpoznać, które z nich są wygenerowane przez AI? Sprawdźcie! Po wykonaniu quizu nauczycie się celniej odróżniać realne nagrania.

Wzory Pamięci: z czego utkane są wspomnienia?

Interaktywna stacja warsztatowa

4 października (niedziela)
15.00 – 19.00 
Lektorium, poziom 0

„Wzory Pamięci” to międzypokoleniowa stacja warsztatowa łącząca tradycyjne techniki tekstylne, osobiste wspomnienia, badania nad językiem i pamięcią oraz sztuczną inteligencję.

Stworzycie własne „wzory pamięci” – wizualne reprezentacje ważnych miejsc, osób i doświadczeń, a następnie wykorzystacie je jako punkt wyjścia do autobiograficznych opowieści. Za zgodą uczestników narracje staną się także częścią badań nad tym, jak język odzwierciedla pamięć i procesy poznawcze. Analiza opowieści jest jednym z kierunków badań nad zdrowym starzeniem się oraz zmianami towarzyszącymi chorobom neurodegeneracyjnym.

Polski model językowy Bielik pomoże przyjrzeć się językowi i tematom opowieści oraz odnaleźć motywy łączące historie różnych osób. W ten sposób powstanie eksperymentalne archiwum pamięci, w którym technologia pomaga zachowywać ludzkie historie, nie zastępując osób, które je opowiadają.

Badaczki, autorki projektu:

Dominika Cecylia Wnuk

Dominika Cecylia Wnuk

Badaczka i wykładowczyni, informatyczka i lingwistka

Rozwiń bio

Dominika Cecylia Wnuk to badaczka i wykładowczyni w Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych, z wykształcenia informatyczka i lingwistka. Poszukuje miejsc, w których technologia spotyka się z tym, co bardzo ludzkie: głosem, językiem, pamięcią i doświadczeniem starzenia się.

W ramach doktoratu bada, czy zmiany zapisane w głosie mogą pomóc we wczesnym rozpoznawaniu chorób neurodegeneracyjnych. Należy do europejskiej sieci COST Action eVoiceNet zajmującej się biomarkerami głosowymi, a wcześniej pracowała jako inżynierka NLP.

Interesuje ją nie tylko to, co można zmierzyć, lecz także to, jak dane mogą opowiadać historie o człowieku. Szczególnie bliskie są jej projekty łączące naukę, sztukę i technologię, tworzące jednocześnie przestrzeń spotkania różnych pokoleń i sposobów patrzenia na pamięć.

 
Katarzyna Kowalczyk

Katarzyna Kowalczyk

Projektantka graficzna i badaczka designu

Rozwiń bio

Katarzyna Kowalczyk to projektantka graficzna i doktorantka Szkoły Doktorskiej ICT & Design Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych. W pracy projektowej i badawczej interesuje ją to, jak obraz, wzór, książka i opowieść mogą dawać głos osobom oraz doświadczeniom rzadko reprezentowanym w kulturze wizualnej.

Jej projekt doktorski One Ludowe dotyczy kobiecych praktyk tekstylnych i rękodzielniczych w Polsce: haftu, tkactwa, pereborów, domowych archiwów i historii przekazywanych przez kobiety. Poprzez badania terenowe, wywiady i dokumentację wizualną szuka sposobów, by przełożyć te opowieści na współczesny język graficzny.

Bliskie są jej projekty łączące design, pamięć, dziedzictwo i ważne kwestie społeczne – w szczególności te, które tworzą przestrzeń dla historii dotąd pomijanych i niedocenianych.